Het beeld is bekend: iemand zit op de bank, telefoon in de hand, en krijgt een geïrriteerde blik toegeworpen. “Kun je niet even opletten?” Alsof tv-kijken een heilige, ongestoorde activiteit hoort te zijn. Maar misschien klopt dat beeld al jaren niet meer.
Want eerlijk is eerlijk: tv-kijken is veranderd. De afstandsbediening deelt de aandacht met WhatsApp, X en soms een verdwaalde online zoektocht. Dat voelt voor sommigen als verval, terwijl het voor anderen juist ontspanning brengt. De echte vraag is dan ook niet of het tweede scherm slecht is, maar waarom we doen alsof het niet bij de avond hoort.
Misschien overschatten we de pure kijkervaring. Misschien is die rommelige combinatie van schermen precies wat televisie in 2026 levend houdt.
De mythe van de pure kijkervaring
Er bestaat een hardnekkig idee dat tv-kijken alleen waardevol is als je er volledig in opgaat. Alsof elke serie een arthousefilm is die stilte en concentratie vereist. In de praktijk zapten we vroeger ook al, praatten we door scènes heen en stonden we thee te zetten tijdens cruciale momenten.
Wat wél nieuw is, is de zichtbaarheid van afleiding. Een smartphone licht op en iedereen ziet het. Toch zegt dat weinig over betrokkenheid. Iemand kan oprecht meeleven met een programma en tegelijk reageren op een appje. Dat dubbele spoor voelt misschien onrustig, maar voor veel kijkers is het gewoon hoe ontspanning eruitziet.
Bovendien past het bij hoe we media consumeren. Tv is niet langer een plechtig eindpunt van de dag, maar onderdeel van een bredere stroom aan prikkels.
Spanning en vermaak tijdens reclameblokken
Reclameblokken worden vaak aangewezen als boosdoener. Ze zouden mensen naar hun telefoon jagen, weg van het scherm. Maar die momenten zijn ook precies waar het tweede scherm zijn charme laat zien. Even lucht, even iets anders, zonder dat de avond stilvalt.
Sommigen scrollen gedachteloos, anderen zoeken bewust korte spanning op. Dat kan variëren van een quizvraag tot het checken van nieuws, en ja, soms ook het bekijken van platforms die inspelen op snelle digitale afleiding, zoals bij een vluchtige blik op de nieuwste online casino’s. Niet als hoofdzaak, maar als tussendoortje, vergelijkbaar met een puzzelboekje op tafel.
Het interessante is dat die afleiding het programma niet per se schaadt. Integendeel: uit onderzoek van Screenforce blijkt dat tv-reclame net zo effectief blijft bij kijkers met een tweede scherm, omdat merkherinnering en aankoopintentie gelijk blijven. Blijkbaar kan ons brein meer aan dan we denken.
Sociale interactie maakt programma’s levendiger
Waar het tweede scherm echt tot zijn recht komt, is in de sociale laag. Programma’s leven door tijdens de uitzending. Appgroepen ontploffen, memes worden geboren en verhaallijnen krijgen direct commentaar. Dat collectieve gevoel maakt kijken minder eenzame kost.
Die neiging is niet vreemd als je bedenkt hoeveel tijd we überhaupt met schermen doorbrengen. Volgens Netwerk Mediawijsheid zitten Nederlanders in 2026 gemiddeld bijna negen uur per dag achter een scherm. Het tweede scherm tijdens tv is daar een logisch verlengstuk van, geen afwijking.
Natuurlijk zit er spanning op bereikbaarheid en rust. Maar sociale interactie tijdens een programma kan ook verbinden. Het maakt van een uitzending weer een gezamenlijke ervaring, zelfs als iedereen op een andere bank zit.
Het omarmen van de moderne chaos
Misschien moeten we stoppen met vechten tegen die chaos. Televisie heeft altijd meebewogen met de tijd. Van vaste uitzendtijden naar opnemen, van zappen naar streamen. Het tweede scherm is simpelweg de volgende stap.
Dat zie je ook terug in hoeveel tijd we nog steeds aan tv besteden. Zo blijkt uit cijfers van Pricewise dat de gemiddelde Nederlander 206 minuten per dag besteedt aan tv-kijken, inclusief streaming. Dat is geen teken van verval, maar van aanpassing.
De kunst is balans. Niet elke serie vraagt om volledige overgave, en niet elk moment hoeft gedeeld te worden. Door het tweede scherm niet als vijand te zien, maar als aanvulling, wordt de avond minder streng en juist leuker. Misschien is ongestoord tv-kijken geen ideaal dat we moeten nastreven, maar een nostalgisch misverstand.